ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ στην ΗΜΕΡΙΔΑ 6/4/2017 απο τον Γεν Γραμματέα ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το Συνδικάτο του ΙΓΜΕ, εκτιμώντας ότι για μια ακόμη φορά το Ινστιτούτο βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, οργανώνει αυτή την ημερίδα προκειμένου να αναδειχθεί ο ρόλος του ΙΓΜΕ, και οι διαφαινόμενες προοπτικές και δυνατότητες στην παρούσα συγκυρία για συμβολή του στη ανάπτυξη της χώρας.

Η απόφαση αυτή δεν ήταν τυχαία αλλά αποτελούσε μια αναγκαία ενέργεια, καθώς πολλαπλασιάζονταν ανησυχητικά τα αρνητικά μηνύματα, σε ότι αφορά τη συνεχιζόμενη μείωση του προσωπικού, σε ότι αφορά τη στασιμότητα των νέων έργων του ΕΣΠΑ 2014-2020 και τελικά στην οικονομική ασφυξία και την οργανωτική αποδιοργάνωση του.

Η ΑΠΟΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΟΥ ΙΓΜΕ

Το πλέον κρίσιμο και καθοριστικό από τα ανησυχητικά δεδομένα που χαρακτηρίζουν την κατάσταση και τις δυνατότητες του ΙΓΜΕ είναι η απώλεια του 75% του προσωπικού του ΙΓΜΕ στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας όπως παραστατικά συνοψίζεται στον ακόλουθο Πίνακα, απόσπασμα σχετικής υπηρεσιακής εισήγησης προς το Δ.Σ. του ΙΓΜΕ της 15-9-2015.

ΧΡΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΑΡΙΘΜΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΓΜΕ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (*) ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΚΠ	ΚΛΑΔΟΣ				ΣΥΝΟΛΟ
	Α	Β	Γ	Δ
(*) 31-5-1985	385	65	400	150	1000
31-12-2005	287	23	284	128	722
30-6-2008	250	19	248	110	627
30-6-2009	225	18	218	88	549
30-6-2010	208	16	197	73	494
30-6-2011	186	14	144	53	397
15-9-2015	124	8	52	28	212

Γιατί όμως φτάσαμε ήδη στον ελάχιστο αριθμό των 200 σήμερα εργαζόμενων στο ΙΓΜΕ; Η απάντηση βρίσκεται στη γενικότερη πολιτική αποδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού της χώρας, ιδιαίτερα του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, μεταλλεία-ορυχεία) με την είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και τη στροφή που επιβλήθηκε στην ελληνική οικονομία προς τον τομέα των υπηρεσιών, που εντάθηκε μετά την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ (1999-2000).

Η πολιτική απαξίωσης του παραγωγικού ιστού της χώρας είχε όπως ήταν φυσικό άμεσες επιπτώσεις και στην έρευνα του Ορυκτού Πλούτου, των Ενεργειακών Πόρων (Λιγνίτες, Τύρφη, Ουράνιο, Γεωθερμίας) και δεν είναι τυχαίο ότι η αξιοποίηση του λιγνίτη, του βασικού μας ενεργειακού Εθνικού μας πόρου, περιορίστηκε με το πρόσχημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος, αντί της διατήρησής της με έμφαση στις τεχνολογίες της απορρύπανσης και των νέων τεχνολογιών.

Αυτή η πολιτική βρήκε την Ελλάδα ανέτοιμη να επωφεληθεί την αύξηση της ζήτησης που ακολούθησε σε κρίσιμες πρώτες ύλες. Αλλά και όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση,  ανακαλύπτοντας την ελλειμματικότητά της στις γνωστές κρίσιμες πρώτες ύλες, θέσπισε τη σχετική οδηγία Verheugen, η χρήση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ για την έρευνα πρώτων υλών ακολούθησε τον συνήθη αποσπασματικό τρόπο “αξιοποίησής” τους, χωρίς σχεδιασμό και προτεραιότητες.

Παράπλευρο θύμα αυτής της πολιτικής εξάρτησης της χώρας σε προτεραιότητες ασυμβίβαστες με το επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης και υποδομών της, αποτέλεσε και ο περιορισμός της εφαρμοσμένης κατά κύριο λόγο ερευνητικής δραστηριότητας του ΙΓΜΕ, ξεκινώντας με τη φθίνουσα πορεία σε ότι αφορά τη σύνθεση του ανθρώπινου δυναμικού του, ήδη από το1999 με τις πρώτες 200 υποχρεωτικές στην ουσία τους μετατάξεις σε άλλους φορείς.

Σε όλη αυτή την περίοδο, οι εργαζόμενοι και το Συνδικάτο του ΙΓΜΕ, με πλήρη συναίσθηση του ρόλου του Ινστιτούτου και της δυνατότητας συμβολής του στην ανάπτυξη του τόπου, αλλά και με το αυτονόητο ενδιαφέρον για τη δουλειά και το μεροκάματό τους, έχοντας βάσιμα διαγνώσει την προοπτική δυσμενών εξελίξεων για την ίδια την ύπαρξη του ΙΓΜΕ, έγκαιρα προειδοποιούσαν τις Διοικήσεις του Ινστιτούτου και την Πολιτεία για την ανάγκη αναπροσαρμογής του τρόπου χρηματοδότησης, με έμφαση στο ΠΔΕ που μπορούσε να προτάσσει τα εθνικά κριτήρια για τον καθορισμό των προτεραιοτήτων και στόχων της ερευνητικής προσπάθειας, σε σχέση με τις προτεραιότητες της ΕΕ και της ΟΝΕ, που άλλοι είχαν και έχουν το πάνω χέρι. Επισημαίναμε ακόμα την ανάγκη αναβάθμισης του ανθρώπινου δυναμικού του Ινστιτούτου, ποσοτικά και ποιοτικά μέσω στοχευμένων περιοδικών προσλήψεων, συνεχών μετεκπαιδεύσεων και ηθικών αμοιβών, με αναβαθμισμένους όρους αμοιβών, υγείας και ασφάλειας στην εργασία, με σεβασμό στην προσωπικότητα των εργαζόμενων. Τέλος, επισημαίναμε την ανάγκη καθιέρωσης συστηματικής μεθοδολογίας για τον καθορισμό των στόχων και την αποτίμηση του ερευνητικού έργου.

Στο πλαίσιο αυτό καλούσαμε επίσης, και μάλιστα συστηματικά, όλους τους συνεργαζόμενους με το ΙΓΜΕ φορείς, σε ανοιχτό διάλογο, διοργανώνοντας αλλεπάλληλες ημερίδες ενημέρωσης & διαλόγου, ιδιαίτερα την τρέχουσα δεκαετία (το 2010, το 2011, το 2013 και το 2014), με σκοπό να επαναφέρουμε στο δημόσιο διάλογο την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης ερευνητικών φορέων, όπως το ΙΓΜΕ. Μιας ανάπτυξης, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, όπως είναι ο Ορυκτός της Πλούτος και το πλούσιο ποικιλόμορφο περιβάλλον της, για την αξιοποίηση και διαχείρισή τους προς όφελος του λαού. Μιας ανάπτυξης στην οποία οι επιστημονικοί φορείς καλούνται και πρέπει να παίξουν ουσιαστικό ρόλο.

Δυστυχώς οι εκκλήσεις μας και οι προτάσεις που από κοινού με τους συνεργάτες και φίλους του ΙΓΜΕ προέκυψαν από τις ημερίδες αυτές, δεν έτυχαν ουσιαστικής αποδοχής από την πολιτεία.

Το σχεδόν εγκληματικό όμως γεγονός προέκυψε επί υπουργίας Γ. Παπακωνσταντίνου, του τσάρου της οικονομίας που έβαλε την Ελλάδα στα μνημόνια, ο οποίος επιχείρησε να υλοποιήσει την ουσιαστική κατάργηση του ΙΓΜΕ, με την πατέντα της απορρόφησής του τον Νοέμβρη του 2011 από έναν ολιγάριθμο διοικητικό φορέα, το ΕΚΠΑΑ, και την απόλυση δια της εφεδρείας 140 εργαζομένων (40% του τότε ανθρώπινου δυναμικού του ΙΓΜΕ).

Τη μαύρη περίοδο που ακολούθησε, το ΙΓΜΕ βρέθηκε επί της ουσίας σε ΔΙΩΓΜΟ, με μια Διοίκηση, που εστίασε τις ενέργειές της στην παράνομη εφαρμογή μνημονιακών νόμων περικοπής μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, καθώς και στη συκοφάντηση των εργαζόμενων αλλά και όλων συλλήβδην των μελών των προηγούμενων Διοικήσεων.

Η συστηματική και επίμονη αγωνιστική παρουσία των εργαζομένων και η συνεχής υποστήριξη όλων των φορέων των γεωεπιστημονικών κλάδων της εκπαίδευσης, της οικονομίας και συνολικά της ελληνικής κοινωνίας οδήγησαν στην διάσωση των θέσεων εργασίας και στην επανασύσταση του ΙΓΜΕ τον Ιούνιο του 2015, μετά από μια αγωνιστική κορύφωση του αγώνα των εργαζόμενων επί υπουργίας Π. Λαφαζάνη. Το κακό όμως είχε ήδη συντελεσθεί αφού μέσα στο κλίμα αυτό της εργασιακής αβεβαιότητας αποχώρησε το μισό περίπου προσωπικό, έστω και για πρόωρη συνταξιοδότηση.

Το πρώτο εξάμηνο του 2015 η γενικότερη αισιοδοξία από τις υποσχέσεις της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, σε συνδυασμό με τον ερχομό μιας Διοίκησης, πολλά μέλη της οποίας είχαν συμβάλλει στην αναδημιουργία του ΙΓΜΕ και γνώση των αντικειμένων του, δημιούργησε προσδοκία μιας νέας πορείας. Μιας επανεκκίνησης, που δυστυχώς γρήγορα διαψεύστηκε με τις συνέπειες της ψήφισης του 3^ου μνημονίου τον Αύγουστο του 2015, αλλά και με την ένταση της ολομέτωπης επίθεσης που δέχονταν το Ινστιτούτο από παράγοντες διοικητικούς αλλά και πολιτικούς του ΥΠΕΝ.

Παράλληλα, από τις πρώτες δυσκολίες η νέα Διοίκηση, κυρίως δια του Γ. Δ/ντή, έκανε φανερά τα περιορισμένα όρια προσδοκιών, τόσο στα εργασιακά θέματα, όσο και στα λειτουργικά της καθήκοντα, οι οποίες έγιναν στο τέλος αρνητικές. Αυτή όμως η πορεία δεν μπορεί παρά να χρεωθεί στις πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΝ, οι οποίες μέσα από έγγραφα και παραστάσεις, ιδίως του Συνδικάτου, γνώριζαν πλήρως τη σταδιακή αποτελμάτωση του Ινστιτούτου.      

ΕΡΕΥΝΑ: Ο ΦΤΩΧΟΣ ΣΥΓΓΕΝΗΣ

Το παραπάνω όμως προβληματικό πλαίσιο λειτουργίας του ΙΓΜΕ δεν είναι καθόλου μεμονωμένο. Αντίστοιχα προβλήματα, τακτικής υποχρηματοδότησης, αποστελέχωσης και καθυστέρησης στην έγκριση των έργων του ΕΣΠΑ, συναντώνται σε όλους σχεδόν τους φορείς της έρευνας.

Το ποσοστό συμμετοχής στο ΑΕΠ της χώρας των δαπανών για την έρευνα παραμένει απελπιστικά χαμηλό, ο αριθμός των εργαζόμενων με σταθερή σχέση εργασίας συστηματικά φθίνει, ενώ η μέση ηλικία συνεχώς αυξάνει. Είναι φανερό πως ολόκληρη η πατρίδα μας ολοταχώς μετατρέπεται σε χώρα εξαγωγής επιστημόνων και εισαγωγής προϊόντων, μια γερασμένη χώρα χωρίς όραμα και προοπτική για τους νέους της αλλά και τον λαό της γενικότερα. 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΙΓΜΕ 2011-2015

Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματα, μέσα από ατέλειωτες αντιξοότητες και διοικητικές αστοχίες ένας σημαντικός αριθμός έργων υλοποιήθηκε από το ΙΓΜΕ κατά την τελευταία διετία της προβληματικής περιόδου 2011-2015, με τους ολοένα λιγότερους εργαζόμενους να υπερβάλουν εαυτόν, παρά τη συστηματική επίθεση που υφίσταντο τα εργασιακά δικαιώματά τους. Ενδεικτικό προϊόν αυτής της ερευνητικής προσπάθειας στον κρίσιμο τομέα των Ορυκτών Πρώτων Υλών αποτελούν τα ακόλουθα:

·      Η επιβεβαίωση αποθεματικού δυναμικού 10 περίπου εκατομμυρίων τόνων ολιβινίτη Α’ ποιότητας, στον Βάβδο Ν. Χαλκιδικής.

·      Η επαναξιολόγηση κοιτασμάτων προσχωματικού χρυσού και η ανάπτυξη τεχνολογιών αξιοποίησης ασβεστιτικών απορριμμάτων εξόρυξης μαρμάρου.

·      Η ανάπτυξη σύγχρονων τεχνολογιών φιλικών προς το περιβάλλον για την ανάκτηση μεταλλικών αξιών αξιοποιώντας φτωχές  Ο.Π.Υ και απορρίμματα.

·      Η έκδοση αναλυτικού νέου Άτλαντα των Ελληνικών Διακοσμητικών Πετρωμάτων. 

·      Η δημιουργία / συμπλήρωση / ενημέρωση / επικαιροποίηση βάσεων δεδομένων κοιτασμάτων Βιομηχανικών & Μεταλλικών Ορυκτών

Εξίσου ουσιαστικά αποτελέσματα υπήρξαν επίσης και στους τομείς της Γεωθερμίας, των Καταστροφικών Φαινομένων, στην ολοκλήρωση μεγάλου μέρους των Γεωλογικών Χαρτογραφήσεων, στη διαχρονική παρακολούθηση των υπόγειων νερών παρακολούθηση μέσω του εθνικού δικτύου παρακολούθησης. Επίσης στην άμεση παρέμβαση για την αντιμετώπιση καταστροφικών γεωλογικών φαινομένων, αλλά και με έργα υπέρ τρίτων τεχνικογεωλογικών και υδρογεωλογικών μελετών επίλυσης συγκεκριμένων προβλημάτων.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΝΕΩΝ ΕΡΓΩΝ ΕΣΠΑ 2014-2020 (2023)

Η ερευνητική προσπάθεια έχει εστιαστεί στα ακόλουθα πεδία που θα παρουσιάσουν εξειδικευμένα οι αρμόδιοι συνάδελφοι. Και αφορούν τους Ορυκτοί Πόρους, την Γεωθερμία, τα καταστροφικά φαινόμενα, την ολοκλήρωση της γεωλογικής Χαρτογράφησης, το    Δίκτυο παρακολούθησης των Υπόγειων Νερών, την ψηφιακή αποτύπωση των παραπάνω ερευνών. Τα προτεινόμενα έργα έχουν ένα προϋπολογισμό της τάξης των 18 εκ. Ευρώ και θα απασχολήσουν 68 νέους συναδέλφους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου για όλη την επόμενη εξαετία.

ΑΠΕΙΛΕΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΙΓΜΕ

Οι πολιτικές που κλήθηκε να υλοποιήσει το ΙΓΜΕ μετά την επανασύστασή του υπαγορεύτηκαν από το 3^ο μνημόνιο, με το μεν Διοικητικό Συμβούλιο να παίρνει και κάποιες θετικές αποφάσεις, οι οποίες όμως αγνοούντο, είτε από τον Γενικό Διευθυντή με προφανείς οδηγίες από το εποπτεύον υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας, είτε από το ίδιο το ΥΠΕΝ. Ενδεικτικότερη από όλες, η από 18-9-2015 απόφαση του ΔΣ να υποβληθεί προς το ΥΠΕΝ αίτημα για 130 αναγκαίες προσλήψεις, οι οποίες δεν έχουν δρομολογηθεί από το ΥΠΕΝ, ούτε καν εν μέρει. Προφανής αιτία, η έλλειψη κονδυλίων.

Εξίσου προφανές όμως είναι ότι υπάρχουν και εναλλακτικά σχέδια. Με πρώτο, τον δια της φυσικής γήρανσης του προσωπικού, αδρανοποίηση του ΙΓΜΕ. Έως τότε, θα ήταν επιθυμητό για κάποιους να συνεχίσουν να “επενδύουν” σε έργα κοινοτικά χρηματοδοτούμενα, τα οποία να υλοποιούνται επί της ουσίας από την αγορά με εξωτερικές αναθέσεις. Πρόκειται για το γνωστό σενάριο του “μικρού και ευέλικτου ΙΓΜΕ”. Θα είναι καταστροφικό ωστόσο για τους εργαζόμενους του ΙΓΜΕ και για τη χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία η απώλεια της ευκαιρίας και του νέου ΕΣΠΑ για να τεθούν οι βάσεις μιας ουσιαστικής ανανέωσης του προσωπικού του ΙΓΜΕ, σε πρώτη φάση με τις 62 σχεδιαζόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αλλά και με τις 130 αναγκαίες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

Στα λόγια όλα τα πολιτικά κόμματα ΑΠΑΙΤΟΥΝ ένα πραγματικά ουσιαστικό και αποτελεσματικό Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών στα πλαίσια μιας νέας αναπτυξιακής πορείας του τόπου. Στο πλαίσιο αυτό καθίστανται ιδιαίτερα σημαντικές οι διαπιστώσεις της πρόσφατης μελέτης του ΙΟΒΕ σχετικά με τη “Συμβολή της εξορυκτικής βιομηχανίας στην ελληνική οικονομία”. Ένα από τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής είναι η διαπίστωση της “Περιορισμένης γνώσης για το δυναμικό πρώτων υλών και τα επίπεδα αξιοποίησής τους”, και ότι “Το ΙΓΜΕ δεν έχει αξιοποιηθεί επαρκώς”.

Είναι όμως ικανή η αναγκαία αυτή πολιτική πρόταση να εγγυηθεί την ολόπλευρη και φιλολαϊκή αναδιοργάνωση και επανεκκίνηση του ΙΓΜΕ. Η απάντηση σχετίζεται από τα μέχρι σήμερα συμπεράσματα της αξιοποίηση του Ορυκτού Πλούτου, που δεν είναι θετικά τόσο σε ότι αφορά την οικονομική αποτίμηση (υπερχρεωμένες κατά καιρούς επιχειρήσεις, θαλασσοδάνεια), όσο και σε ότι αφορά την διασφάλιση της απαραίτητης κοινωνικής αποδοχής.

Και αυτό είναι μια σοβαρή παράμετρος που καθιστά αναγκαία την ουσιαστική κοιτασματολογική και μεταλλευτική ερευνητική προσπάθεια και παρουσία του ΙΓΜΕ, με διαφανή προς την κοινωνία λειτουργία, παρουσίαση αποτελεσμάτων και ενημέρωση για τους πραγματικούς όρους των μελλοντικών εκμεταλλεύσεων και των επιπτώσεών τους στο περιβάλλον.  

Εξίσου όμως επιτακτική αναδεικνύεται παράλληλα και η εξασφάλιση καλής ποιότητας και ικανοποιητικής ποσότητας υδατικών πόρων, ανανεώσιμων ενεργειακών πόρων όπως η γεωθερμική ενέργεια, η αντιμετώπιση καταστροφικών φαινομένων, όπως κατολισθήσεων, καθώς και η δημιουργία σύγχρονων γεωλογικών χαρτογραφικών υποβάθρων, κατάλληλων για όλα τα δημόσια και ιδιωτικά αναπτυξιακά έργα. Η αρνητική σε πολλές περιπτώσεις εμπειρία σε ότι αφορά την αποτελεσματική διαχείριση υπογείων υδάτων και γενικότερα του περιβάλλοντος με όρους αειφορίας, αποτελεί επίσης έναν πρόσθετο παράγοντα της επιβεβλημένης παρουσίας του αρμόδιου εθνικού φορέα της χώρας, του ΙΓΜΕ.      

ΚΡΙΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΓΜΕ

Αν και τα τελευταία χρόνια όλοι οι φορείς της Ακαδημαϊκής Κοινότητας (ΑΕΙ, ΤΕΙ, Ερευνητικά Κέντρα) αλλά και το ΙΓΜΕ, βρέθηκαν στο επίκεντρο πρωτοφανών χρηματοδοτικών μειώσεων και ουσιαστικής αμφισβήτησης του έργου τους, αυτή την κρίσιμη ώρα μπορούν να παίξουν ουσιαστικό ρόλο στην επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανάπτυξη της χώρας.

Σήμερα όμως το ΙΓΜΕ είναι σε κατάσταση λειτουργικής παραλυσίας λόγω των συσσωρευμένων οικονομικών υποχρεώσεων, με το αρμόδιο Υπουργείο παραμένει παθητικός εν γένει θεατής της. Αυτή η κατάσταση θέτει το ΙΓΜΕ εκ νέου σε κίνδυνο και οδήγησε σε παραίτηση τον Πρόεδρο και τον Γεν. Δ/ντή και τελικά ολόκληρο το Δ.Σ. του Ινστιτούτου, παρά τις διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας για την αναγκαιότητα ύπαρξης του Ινστιτούτου.

Αντί η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ να προωθήσει την στελέχωση του φορέα με νέο προσωπικό, την εκτέλεση του ερευνητικού του προγράμματος, αλλά και την επίλυση των εργασιακών προβλημάτων του προσωπικού του, δημιουργεί υπόνοιες ότι μεθοδεύει νέα υποβάθμιση του Ινστιτούτου, μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού του από τα συσσωρευμένα χρέη προς συνταξιούχους παλαιότερους συναδέλφους στο ΙΓΜΕ που έχουν δικαιωθεί δικαστικά σε επίπεδο Αρείου Πάγου.

Και επειδή σ’ αυτό τον τομέα υπάρχει μια διάχυτη προσπάθεια μετάθεσης πολιτικών ευθυνών και ενοχοποίησης των εργαζόμενων και συνταξιούχων οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι το Συνδικάτο, έγκαιρα εδώ και μια δεκαετία πρότεινε διαδοχικές εναλλακτικές λύσεις, είτε για να αναλάβουν και οι εργαζόμενοι μέρος των υποχρεώσεων χρηματοδότησης του συμβολαίου όσο λειτουργούσε έως τον Μάιο του 2013, είτε για εξωδικαστική διαπραγμάτευση και οριστική λύση του προβλήματος με εγγυήσεις σε ορατό χρονικό ορίζοντα. Δυστυχώς όπως ακόμα και σε αυτές τις διάφανες και καλοπροαίρετες προτάσεις των εργαζόμενων, το ΥΠΕΝ εξακολουθεί να σιωπά αφήνοντας τις απειλές κατασχέσεων να υλοποιούνται, παραλύοντας τη λειτουργία του ΙΓΜΕ. 

 Έστω και αυτή την ύστατη στιγμή, οφείλει επομένως η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στο ΙΓΜΕ, αλλά και στο μέλλον αυτού του τόπου και να προχωρήσει σε μια γενναία αναθεώρηση της πολιτικής της απέναντι στους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και στη νέα γενιά επιστημόνων και τεχνικών αυτής της χώρας που λαχταρά να δουλέψει και να προσφέρει, και να αποτρέψει την χρεοκοπία του ΙΓΜΕ. Γιατί χρεοκοπία του ΙΓΜΕ σημαίνει  και χρεοκοπία της χώρας.

Επομένως τρία είναι τα άμεσα και επείγοντα αιτήματα που πρέπει να υιοθετήσει η ΗΜΕΡΙΔΑ για να συμβάλλει όχι μόνο στην ανάδειξη του προβλήματος αλλά και στην επίλυση του:

Ø Η άμεση αντιμετώπιση του θέματος της Διοίκησης του Ινστιτούτου που οδήγησε στη λειτουργική παραλυσία του Ινστιτούτου.

Ø Η κάλυψη όλων των οικονομικών εκκρεμοτήτων του με την εκταμίευση του τακτικού του προϋπολογισμού αλλά και της έκτακτης ενίσχυσης του για την αποδέσμευση των λογαριασμών του

Ø Οι προσλήψεις νέου μόνιμου προσωπικού, που έχει εγκρίνει και εισηγηθεί η Διοίκηση του Ινστιτούτου και  άμεση έγκριση και χρηματοδότηση των έργων του ΕΣΠΑ 2014-2020

Και με αυτές τις σκέψεις και προτάσεις καλούμε όλους του συμμετέχοντες στην ημερίδα, που με την παρουσία τους δείχνουν το έμπρακτο ενδιαφέρον τους για το μέλλον και το ρόλο του ΙΓΜΕ, να τοποθετηθούν καθαρά σε αυτές και να συμμετάσχουν μαζί μας στον ανοιχτό, και γόνιμο ελπίζουμε διάλογο, που θα ακολουθήσει.

Το Δ.Σ.

Παρέμβαση Χρηστίνας Χαλούλου

ΧΡΗΣΤΙΝΑ ΧΑΛΟΥΛΟΥ

Αντιπρόεδρος Εργαζομένων στον Δημόκριτο

Φίλες και φίλοι αγαπητοί Συνάδελφοι Καλησπέρα σας.

Εκ μέρους όλων των εργαζομένων του Δημόκριτου σας ευχαριστούμε για την πρόσκληση στην Ημερίδα σας. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να έρθουν άλλοι συνάδελφοι από τον Δημόκριτο διότι και εκεί αντιμετωπίζουμε πάρα πολλά εργασιακά προβλήματα, λόγω της ιδιωτικοποίησης του Κέντρου, έχουμε ξεσηκωθεί και προσπαθούμε κάθε μέρα να σταματήσουμε τις επιθέσεις που δεχόμαστε που σκοπό έχουν το θάψιμο του Κέντρου.

Το πρόβλημα είναι το εξής: Το ζήτημα του ΙΓΜΕ, το οποίο γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά την προσφορά του και το έργο του και το επισημάνω συνεχώς στους Κυρίους των εκάστοτε διοικήσεων, στα μαγαζάκια αυτά , ας πάρει τον καλύτερο νόμο τύπου Τρίτση κλπ κλπ.

Πάντοτε λέω ευθέως και σε ότι αφορά τον Δημόκριτο, είχαμε έναν τρομερό καθηγητή, που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί για να έρθει ο πρώτος επιλαχών και να βγει μετά πρόεδρος. Έτσι αυθαιρετούν αποφασίζουν μόνοι τους, στους  διαδρόμους λένε χίλια δύο.

Ξέρουμε πάρα πολύ καλά την σημερινή Διοίκηση του ΙΓΜΕ από την εποχή που οι κηφήνες αυτοί δεν ήταν μόνο στους διαδρόμους αλλά και σε διάφορα Υπουργεία «συμβουλάτορες» και εγώ προσωπικά εγώ διαπληκτιστεί στην ΓΓΕΤ επί εποχής Τσοχατζόπουλου με τους Κυρίους αυτούς.

Το πρόβλημα είναι εμείς τι κάνουμε;

Πρέπει λοιπόν όλοι οι εργαζόμενοι να είμαστε μια γροθιά, να διώξουμε το «εγώ» πίσω από τον εγκέφαλο μας να το διαγράψουμε τελείως και να βάλουμε το «ΕΜΕΙΣ».

Δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι αυτή την στιγμή είναι το ΙΓΜΕ, αύριο το ΕΛΚΕΘΕ, μεθαύριο ο ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ κ.ο.κ. και κυρίως να μπουν στο παιχνίδι αυτό και οι Πανεπιστημιακοί οι οποίοι έχουν σειρά. Τα Νομοσχέδια είναι έτοιμα για όλους! Αυτό ήδη έχει επιληφθεί και προβλέπονται ιδιωτικοποιήσεις από διάφορες συρρικνώσεις οργανισμών από το 1985 όταν πρωτοστήθηκε το Υπουργείο με Υπουργό τον Λιάνη. Κάθε φορά βγάζουν από το συρταράκι τον ίδιο Νόμο και τον χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει κατά το δοκούν ανεξάρτητα ποια Κυβέρνηση ή ποιος Υπουργός είναι εκείνη την στιγμή.

Πρέπει να ξεσηκωθούμε και να βγούμε στους δρόμους! Δεν έχουμε άλλη επιλογή, τέλειωσε η ιστορία…

Και αυτό αποδείχτηκε το 2009 που κατά κάποιον τρόπο με τις δυναμικές διαμαρτυρίες μας, πάγωσε ο Νόμος Χατζηδάκη.

Τώρα το ποιος είναι ο ρόλος του ΙΓΜΕ και των Ερευνητικών Ιδρυμάτων γενικά, ας ρωτήσουμε όλη την περιφέρεια στη επικράτεια. Θα σας αναφέρω ένα περιστατικό που το λέω και συγκινούμαι. Το 2000 μας ανατέθηκε από την ΕΕ να μετρήσουμε όλο το Αιγαίο στο εργαστήριο Έρευνας και Περιβάλλοντος, αναλαμβάνοντας να κάνω χαρτογράφηση. Όταν πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο που το διάβασα μετά πήγα στην Ικαρία, ότι οι συνάδελφοι του ΙΓΜΕ που αναφερόντουσαν με τα ονοματά τους και περιέγραφαν με κάθε λεπτομέρεια αναλυτικά τις διαδρομές, τα μονοπάτια,  που μας βοήθησαν περπατήσουμε σε δύσβατα βουνά και στις ρεματιές που όπου δεν υπήρχε κανονικός δρόμος το 2000.

Παρέμβαση Σταύρου ΤΑΣΣΟΥ

Συνάδελφοι, Φίλες και Φίλοι

Θάθελα και εγώ να ευχαριστήσω το συνδικάτο των εργαζομένων του ΙΓΜΕ για την πρόσκληση να μιλήσω στην σημερινή εκδήλωση. Οι προηγούμενοι ομιλητές ανέπτυξαν διεξοδικά τόσο το επιτελούμενο έργο όσο και τη χρησιμότητα του ΙΓΜΕ ως ερευνητικού ιδρύματος, γιαυτό θα σταθώ σε δύο-τρία θεμελιώδη πολιτικά ζητήματα.

Πριν από λίγο,  ο συνάδελφος  Βασιλειάδης , αλλά και ο κ. Οικονόμου ο εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ, που αυτή τη στιγμή δεν είναι εδώ, αναρωτήθηκαν πως είναι δυνατόν όταν όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων συμφωνούν για τη χρησιμότητα του ΙΓΜΕ δεν καταφέρνουν να το περάσουν αυτό στις αποφάσεις της Βουλής.

Δυστυχώς η απάντηση είναι απλή, όσο και αν αυτό στεναχωρεί κάποιους. Τα κόμματα που αυτοί εκπροσωπούν έχουν αντίθετη άποψη.                          

Τα προβλήματα του ΙΓΜΕ, των άλλων ερευνητικών ιδρυμάτων, αλλά και κάθε τομέα της οικονομίας έχουν τη βάση τους στην οργάνωση της κοινωνίας, στην προκειμένη περίπτωση στο καπιταλιστικό σύστημα. Το σύστημα αυτό στηρίζεται στην παραδοχή ότι τον πλούτο τον παράγουν οι επιχειρηματίες και όχι οι εργαζόμενοι, ότι δηλαδή χωρίς τους επιχειρηματίες δεν μπορεί να κινηθεί η οικονομία, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Τον πλούτο τον παράγουν οι εργαζόμενοι  και μόνο αυτοί, αλλά στον καπιταλισμό το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του πλούτου αυτού τον καρπώνονται οι καπιταλιστές. Τα συσσωρευμένα κεφαλαία  δεν είναι παρά απλήρωτη εργασία. Η καπιταλιστική παραγωγή δεν είναι προσανατολισμένη στο να καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων, να παράγει δηλαδή αξίες χρήσης, αλλά στο να παράγει ανταλλακτικές αξίες με σκοπό το κέρδος, που μεγιστοποιείται όταν, εκτός από το χαμηλό κόστος, και όταν λένε αυτό εννοούν χαμηλό εργατικό κόστος, όπως όλες οι εφαρμοζόμενες με ή χωρίς μνημόνια πολιτικές δείχνουν, υπάρχει και μεγάλη κατανάλωση. Εδώ βέβαια είναι και η αξεπέραστη αντίφαση του συστήματος, γιατί με μικρούς μισθούς, και πολύ περισσότερο με ανεργία, δεν μπορεί να υπάρξει μεγάλη κατανάλωση. Το σύστημα οδηγείται σε κρίση, που δεν είναι άλλη από τα υπερσυσσωρεύμενα κεφαλαία που δεν μπορούν να επενδυθούν με κερδοφορία, επειδή ακριβώς περιορίζεται η κατανάλωση. Στις περιπτώσεις αυτές αν τα πολιτικά και τα οικονομικά μέσα δεν αρκούν για να ανακτηθεί και να αυξηθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων, η πλεονάζουσα εργατική δύναμη αλλά και τα πλεονάζοντα κεφάλαια καταστρέφονται με πόλεμο.

Τελευταία έχουμε και το φρούτο των «υγιών» επιχειρηματιών. Αυτών δηλαδή των «φιλάνθρωπων» καπιταλιστών που, για τη ψυχή της μάνας τους, θα δώσουν αξιοπρεπείς μισθούς και θα σεβαστούν τα εργατικά δικαιώματα, όταν μπορούν να επενδύσουν στην Αλβανία, στην ΠΔΓΜ, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, ή στην Τουρκία με 100, 200, ή το πολύ 300 ευρώ. Βέβαια ούτε αυτό τους είναι αρκετό γιατί θέλουν ένα τσακισμένο εργατικό κίνημα. Εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα, σύγχρονους δούλους, που η μόνη επιδίωξή τους θα είναι να παρακαλούν για το έλεος των εργοδοτών τους. Ποιους κοροϊδεύουν ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού, στα πλαίσια της ΕΕ μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή πολιτική, και φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση; 

60 χρόνια ΙΣΤΟΡΙΑΣ του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ

Ιωάννης Μάραντος: Ορυκτοί Πόροι

https://docs.google.com/file/d/0Bxq2B65ovdvqZjZDTy1tZ1MzRkU/edit?usp=sharing

Mήνυμα του Μανώλη Γλέζου

Συγκινητικό ήταν το μήνυμα του Μανώλη Γλέζου που δεν μπορεί να λείψει από τις εκδηλώσεις των εργαζομένων του ΙΓΜΕ. Έστειλε σχέδιο Ψηφίσματος που εγκρίθηκε ομόφωνα από τους παρευρισκόμενους και το οποίο παραθέτουμε.

ΨΗΦΙΣΜΑ

Γνωρίζοντας τη διαχρονική προσφορά του ΙΓΜΕ στον τομέα της αξιοποίησης του Ορυκτού Πλούτου, αλλά και γενικότερα στις γεωεπιστήμες, καταγγέλλουμε την πολιτική υπονόμευσης και συρρίκνωσης που ασκείται τα τελευταία χρόνια ως εθνικό έγκλημα.

Δηλώνουμε ότι θα σταθούμε στο πλευρό των εργαζομένων στον αγώνα τους για τη σωτηρία του ΙΓΜΕ προς όφελος της κοινωνίας και του τόπου.

Καταγγέλλουμε τις πολιτικές υπονόμευσης του ΙΓΜΕ και απαιτούμε από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ αλλά την Κυβέρνηση να στηρίξουν το ΙΓΜΕ με ανθρώπους, εξοπλισμό και πόρους. Απορρίπτουμε τις αήθεις επιθέσεις που δέχεται το τελευταίο διάστημα το Ινστιτούτο και οι εργαζόμενοι του, που μόνο στόχο έχουν την ηθική απαξίωση του προκειμένου να παραδοθεί η έρευνα σε ιδιοτελή ιδιωτικά συμφέροντα.  

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ ΟΜΟΦΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ.

Κατερίνα Σάββα Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών

Τίτλος εισήγησης:«Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών στη σημερινή κρίση»

Θα αρχίσω την εισήγησή μου με μια πολύ σύντομη αναφορά στην ιστορική διαδρομή του ΕΚΚΕ, στην ερευνητική του παράδοση, στην ερευνητική του πολιτική και στους άξονες της ερευνητικής του δραστηριότητας, στο ανθρώπινο δυναμικό του και στη συνέχεια θα αναφερθώ στη σημερινή περιπέτεια του Κέντρου, περιπέτεια που εκπορεύεται από την απόφαση της κυβέρνησης να συγχωνευτεί το Κέντρο με το ΕΙΕ.

Ιστορική διαδρομή 54 χρόνων

• Το ΕΚΚΕ είναι ένα ιστορικό ερευνητικό κέντρο, το μοναδικό στην Ελλάδα αποκλειστικά αφιερωμένο στην προαγωγή της κοινωνικής έρευνας. Ιδρύθηκε το 1959 με τη συνεργασία της UNESCO ως Κέντρο Κοινωνικών Επιστημών Αθηνών (ΚΚΕΑ), στις δύσκολες συνθήκες της πρώτης μετεμφυλιακής δεκαετίας. Μέχρι τη Μεταπολίτευση λειτούργησε υπό ιδιαίτερα αντίξοοες συνθήκες σε ένα κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο όπου το κεντρικό επιστημονικό του πεδίο – η κοινωνιολογία – ήταν αντικείμενο μισαλλόδοξης καχυποψίας και παρέμενε εκτός του ελληνικού πανεπιστημίου. Έκτοτε λειτούργησε σε ομαλότερες συνθήκες εξακολουθώντας, ωστόσο, να υφίσταται πάντοτε την πίεση του πελατειακού κράτους, του υπολειμματικού κράτους πρόνοιας και, πιο πρόσφατα, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, δεν επιζητούσαν την τεκμηρίωση της κοινωνικής πολιτικής στη βάση των αποτελεσμάτων της κοινωνικής έρευνας.

Ερευνητική παράδοση

• Στη μακρόχρονη πορεία του το ΕΚΚΕ δημιούργησε ερευνητική παράδοση σε συγκεκριμένα γνωστικά πεδία. Στο χώρο της κοινωνικής γεωγραφίας η παράδοση αυτή ανάγεται στη δεκαετία του 1960 και στους Γάλλους γεωγράφους και τους Έλληνες συνεργάτες τους που την εγκαινίασαν με μελέτες για την αστικοποίηση και τον αγροτικό χώρο. Στο χώρο της κοινωνικής πολιτικής οι μελέτες για τη φτώχεια και την εισοδηματική ανισότητα ανάγονται στην εποχή του Σάκη Καράγιωργα και της ομάδας του. Στο χώρο της πολιτικής κοινωνιολογίας και της εκλογικής γεωγραφίας, το ΕΚΚΕ υπήρξε πρωτοπόρο έχοντας στο ενεργητικό του σημαντικές έρευνες για την πολιτική συμπεριφορά και την πολιτική κουλτούρα, που εξακολουθούν να αποτελούν σημείο αναφοράς. Σημαντική υπήρξε, επίσης, η συνεισφορά του ιδρύματος στη μελέτη της εγκληματικότητας και των παρεκκλινουσών συμπεριφορών. Τέλος, στο χώρο της κοινωνικής ανθρωπολογίας συνεχίζει μια παράδοση που ξεκίνησε με τον πρώτο επιστημονικό διευθυντή του, Ιωάννη Περιστιάνη. Στη διάρκεια της ζωής του πολλοί/ές σημαντικοί/ές κοινωνικοί επιστήμονες λάμπρυναν τις θέσεις της επιστημονικής του διεύθυνσης και πολλοί/ές άλλοι/ες υπήρξαν ερευνητές του ή εξωτερικοί συνεργάτες.

Παπαζάχος Κων/νος Εργαστήριο Γεωφυσικής, Τμήμα Γεωλογίας ΑΠΘ

…Ο ρόλος του ΙΓΜΕ στη γεωλογική έρευνα από την πλευρά ενός
Σεισμολόγου-Γεωφυσικού…

https://docs.google.com/file/d/0Bxq2B65ovdvqQmZoZjI5MndaYXM/edit?usp=sharing

Μήνυμα Συμπαράστασης από CROATIAN GEOLOGICAL SURVEY

Μήνυμα Συμπαράστασης από Geological Survey of Denmark and Greenland

GEUS

Geological Survey of Denmark and Greenland

Dear colleagues at IGME.

A national geological survey is an important research and advisory institution to all countries’ government and public. Only very poor countries think they can live without a geological survey or privatize the entire function. Luckily they are few and the future will show that they have done wrong.

Who else shall qualified take care of the underground ressources like Mineral resources, Water resources, Energy resources (oil, gas or geothermal energy), Natural hazards related to geology and Geological herritage? Ask yourself who else can advise your government or regional authorities in a qualified manner in cases where underground resources are involved or threathened. The later years, geology has all over Europe proved to be increasingly important to the nations economy and the peoples health.

I hope you will succede in your efforts to maintain IGME as an important national research and advisory institution with important cooperation within the European society.

Good luck

Jens Stockmarr

 (senior scientist/advisor at the GEUS management)